.

In het najaar van 2002 ging ik over naar Willem Hesseling (www.studiohesseling.nl) ook aan de Bloemendaalseweg. In korte veranderden mijn schilderijen van organisch/surrealistisch naar abstract. Ik bleek een action-painter. Geleidelijk verschoof het accent van spontane, vaak heftige doeken naar het bewust opzoeken van inspiratiie en thematiek. Door de jaren heen hebben mijn schilderijen ook een diepere spirituele onderlaag. Ze kijken terug van de oorsprong "de Schepping" en blikken vooruit naar de toekomst. De hartenkoning uit 1984 kijkt zelfs 25 jaar vooruit. In 2005 nam ik deel aan de Goudse tentoonstelling “Van Mystiek tot Erotiek”. In 2008 toonde ik het thema “Verbinding” op de druk bezochte expositie “mijn Waarheid” in Gouda. Voor een selectie van mijn werk: Schilderijen. Een diashow van mijn werk en wat synchroniciteitservaringen vindt U hier.

Dichten (zie de gedichtensectie) deed ik overigens veel eerder met een piek in 1981-1984 toen een onbeantwoorde liefde mijn gevoel vrijmaakte.

Voorbeeld van Spiritualiteit: Ziel in een Verte (2001)

Het verscheiden van zijn vaders ziel werd al acht jaar voor zijn dood geschilderd en gedicht.

Afscheidswoord bij de begrafenis van Pieter ter Steeg sr. (2 maart 2009)

(Intro weggehaald)

Een zo’n moment van bevestiging was bij het zien van dit schilderij.Jij zag in 2001 mijn nieuwe doek in onze woonkamer hangen en wilde het direct hebben. En je vond het mijn eerste schilderij van professionele kwaliteit.

Het verhaal van het schilderij en zijn gedicht heeft iets weg van een klein wonder.Er is altijd meer onderbewuste verbinding tussen ons geweest dan ik ooit heb gedacht.

Terug naar het schilderij. Bij het maken heb ik geen moment bewust aan jou gedacht. Ik worstelde er mee hoe je ruimtes kon weergeven.Links, het aardse leven, gevangen. Rechts, een warme zee, een hemel, vrijheid en geluk.Op het einde van het schilderen kreeg ik een ionderbewuste ngeving om een soort kruis neer te zetten Ik, toen n.b. een rationele wetenschapper, een niet principiële athëist,“als God zou bestaan, zou ik er geen bezwaar tegen hebben” voelde dat het een ziel was. Ondanks dat ik daar eigenlijk weinig mee had, heb ik een klein gedichtje over het schilderij gemaakt en daarna weer alles doorgestreept behalve “Ziel in een verte”.

Het schilderij ging naar mijn vader, en verdween voor mij in een soort winterslaap 8 jaar lang.Tot een paar maanden, het weer tot leven kwam. Het vertelde me dat ik jouw ziel had geschilderd.Bij het opruimen van kasten thuis kwam ik ook het blauwe boekje met het doorgestreepte gedicht weer tegen.Op de avond voor de laatste sacramenten heb ik het boekje gepakt. Ik hoefde maar een woord te schrappen, ‘alleen’. Jij bent niet meer alleen, wij zijn er en ik heb het gedicht verder vorm gegeven. Het is een soort kerstboompje geworden verwijzend naar het Licht waar je naar toe gaat. Het Licht dat ik in 2003 al voor jouw Eugenie had geschilderd en dat boven haar sterfbed hing.

Een ziel in een verte

ijler

vervuld

vervlogen

ver  vreemd

boven

warm water